Fabrikada ilk günüm ve ustamın çayı

On yedi yaşındaydım. Annemin ütülediği tulumu giydim, babamın eski çantasına azığımı koydum ve fabrikanın kapısından ilk kez içeri girdim. İçerisi gürültü, sıcaklık ve yağ kokusuydu. Bir an geri dönmek geldi aklıma.

Beni bir ustanın yanına verdiler. Kısa boylu, bıyıklı, elleri nasırlı bir adamdı. Yüzüme baktı, tek kelime etmedi, eline bir çay bardağı aldı ve bana uzattı.

— Önce çay, dedi. Telaşla iş öğrenilmez.

İlk hata

O gün bir somunu yanlış sıktım. Parça işe yaramaz hâle geldi. Yerin dibine girdim, ustanın bağırmasını bekledim. Bağırmadı. Parçayı aldı, evirdi çevirdi, sonra cebinden bir tebeşir çıkarıp tezgâha bir şekil çizdi.

— Bak, dedi. Bu somun böyle sıkılmaz. Önce karşılıklı, sonra çapraz. Elin değil, aklın sıkacak.

O tebeşir çizgisi yıllarca aklımda kaldı. Kendi çıraklarıma da hep aynı şekli çizdim.

Öğle arası

Öğle yemeğinde herkes azığını ortaya koyardı. Kiminin annesinin dolması, kiminin hanımının böreği, kiminin sadece ekmek arası peyniri... Ama kimse kendi tabağından yemezdi; her şey paylaşılırdı. İlk gün çekinip köşede kendi ekmeğimi yerken ustam beni çağırdı:

— Gel buraya oğlum. Bu sofrada "benim" diye bir şey yok.

Yıllar sonra

Otuz yıl sonra ben de usta oldum. İlk günü gelen her çırağa önce bir çay uzattım. Bazıları şaşırdı, bazıları güldü. Ama hepsi o çayı içtikten sonra biraz daha rahat nefes aldı.

Ustamı emekli olduktan birkaç yıl sonra ziyarete gittim. Bahçede oturuyordu, elleri hâlâ nasırlıydı. Beni görünce gülümsedi, içeri seslendi:

— Hanım, iki çay! Çırağım gelmiş.

Altmış yaşındaydım ve hâlâ onun çırağıydım. Hiçbir unvan bana o kadar güzel gelmedi.

Bu yazı, Anılar bölümünü başlatmak için derlenmiş örnek bir anlatıdır; kişiler ve ayrıntılar temsilîdir. Sizin de anlatacak bir anınız varsa Paylaş sayfasından gönderin, burada sizin adınızla yayımlayalım.

Kapak fotoğrafı: Shixart1985, CC BY 2.0, Wikimedia Commons