Nöbette kar ve bir mektup

Askerliğimin ilk kışıydı. Doğduğum yerde kar yılda bir iki gün yağar, öğlene kadar erirdi. Burada ise kar yağmaya başladı mı durmuyordu. Gece ikiden dörde nöbetim vardı; parkayı giydim, atkıyı gözlerime kadar çektim, çıktım.

Cebimde o gün gelen bir mektup vardı. Annemden. Öğlen dağıtılmış ama koğuşta okuyacak fırsat bulamamıştım. Nöbet kulübesinin küçük lambasının altında açtım.

Annemin mektubu

Mektup, her annenin mektubu gibi başlıyordu: "Oğlum, nasılsın, üşüyor musun, karnın doyuyor mu?" Sonra mahallenin bütün haberleri geliyordu. Komşunun kızı nişanlanmış, bakkal yeni bir buzdolabı almış, kedimiz yine yavrulamış. En sonda da bir cümle:

"Sana yün çorap ördüm, kargoya verdim. Babanla aramızda kaldı ama o da bir kat ördü, biraz yamuk oldu, gülme."

Kar yağıyordu, ben nöbet kulübesinde tek başıma gülüyordum. Babam ömrü boyunca eline şiş almamış bir adamdı.

Çorap

Bir hafta sonra paket geldi. İki çift çorap: biri kusursuz, öteki gerçekten de yamuk. Bir teki ötekinden belirgin şekilde uzundu. Koğuştaki arkadaşlar gülmekten kırıldı. Ben o yamuk çorabı kış boyunca giydim. Nöbete hep onunla çıktım.

Bir gece devriyeden dönen bir arkadaş sordu:

— Hep o yamuk çorabı giyiyorsun, düzgün olanı ne yaptın?

— Düzgün olanı annem ördü, dedim. Bunu babam. Hangisi daha zor olmuştur sence?

Yıllar sonra

Askerlik bitti, yıllar geçti. Babamı kaybettik. Evdeki eşyaları toplarken dolabın bir köşesinde o yamuk çorabı buldum. Ben sakladığımı bile unutmuştum, annem saklamış.

Şimdi o çorap çekmecemde duruyor. Kış geldiğinde, kar yağmaya başladığında bir kez çıkarıp bakıyorum. Bir nöbet kulübesi, küçük bir lamba ve hayatında ilk kez şiş tutan bir babanın sevgisi aklıma geliyor.

Bu yazı, Anılar bölümünü başlatmak için derlenmiş örnek bir anlatıdır; kişiler ve ayrıntılar temsilîdir. Sizin de anlatacak bir anınız varsa Paylaş sayfasından gönderin, burada sizin adınızla yayımlayalım.

Kapak fotoğrafı: David Whelan, Wikimedia Commons (CC0)